permalink

0

Serie over de aantrekkingskracht van wereldsteden in dagblad Trouw – aflevering drie

In dagblad Trouw verschijnt een korte serie over de aantrekkingskracht van de wereldstad, het stedelijke leven en de relatie tussen wereldsteden onderling.  Op 23-8-2012 is de derde aflevering gepubliceerd, waarin Rotterdam centraal staat:

 

Een wereldstad zet je op de kaart met een sitcom’

New York is populair door de films en series die er spelen. Steden zoals Rotterdam kunnen ervan leren: maak een ‘Friends bij de Euromast. 

De twee grootste steden van Nederland zijn als twee broers: voortgekomen uit dezelfde bron, maar altijd met elkaar in concurrentie om een gunstig oordeel van de burgers van Nederland. Zoals het echte broers betaamt, vertonen de twee steden overeenkomsten maar verschillen ook enorm van elkaar: Rotterdam is urban en modern, Amsterdam is klassiek en statig.

Amsterdam is een stad die ‘af’ is, een gedistingeerde heer op leeftijd. Rotterdam zit in haar tweede ‘pubertijd’, is een stad in beweging en nog lang niet af. Rotterdam is eigenlijk een rebel, tegendraads en stoer, met littekens op meerdere plekken. En omdat Rotterdam in de verschillende vergelijkingen, qua imago, sociale indexen, veiligheidsonderzoeken, leefbaarheidsmetingen, kunst en cultuurontwikkeling enzovoort, als echte underdog meestal het onderspit delft, gaat dit stuk over Rotterdam.

Rotterdam 1.0 kan worden omschreven als een havenstad, die na het bombardement en de wederopbouw van de stad haar imago als stoere rauwe stad neerzette, vol met nuchtere inwoners en een niet-lullen-maar-poetsen-mentaliteit. Dit imago is ijzersterk, geen marketingbureau had dit steviger kunnen neerzetten. Want zelfs nu de stad aan het veranderen is, zit dit ‘verouderde’ beeld nationaal en internationaal op het netvlies geëtst.

Er is al enige tijd sprake van Rotterdam 2.0. Niet meer alleen met een wereldhaven, maar ook met ruimte voor kunst buiten de geïnstitutionaliseerde paden en vernieuwende architectuur. Met een steeds groter wordende jonge en urbane bevolking van zeer diverse afkomst heeft Rotterdam een kosmopolitisch DNA verkregen. Net als Amsterdam behoort zij tot de meest multiculturele steden ter wereld. Wordt het niet tijd om dit te gaan branden?

Nu is het natuurlijk niet zo dat Rotterdam stilzit qua citymarketing. ‘Rotterdam Durft’, gestart in 2004,  moest het stadsimago en de beeldvorming in de stad zelf en Nederland een boost geven. Het is nu tijd een stap verder te gaan: de stad internationaal te branden, niet alleen als havenstad, maar als diverse, multiculturele stad met een unieke urbane energie. Volgens sociologe Saskia Sassen (Sociologie Magazine, juni 2012) is dit absoluut de moeite waard: meer dan de helft van de wereldbevolking woont in steden en multinationals richten zich daarom eerder op steden dan op staten. En Rotterdam is beetje bij beetje, steentje voor steentje, een wereldstad in wording.

Als het om citymarketing gaat, kan iedere stad veel leren van de ultieme City: New York. Als je door de New Yorkse avenues loopt, is een constante gedachte: wat weet deze stad zich internationaal goed op de kaart te zetten en wat doet ze dat toch fotogeniek! Denk alleen al aan de hoeveelheid series en films die men overal in de wereld kent. Je beseft pas hoezeer we in Nederland opgroeien met de Amerikaanse cultuur, als taxichauffeurs met een migrantenachtergrond je verdwaast aanstaren als je enthousiast over het hotel uit ‘Coming to America’ of de fontein uit de serie ‘Friends’ begint. Op de een of andere manier is het mogelijk om aan de andere kant van de wereld meer van de ‘populaire’ cultuur te kennen dan zij die er sinds jaren in ondergedompeld zijn.

Andersom is de Rotterdamse diversiteit in New York niet erg bekend. Natuurlijk heeft dat ook te maken met het egocentrisme en onze-stad-is-de-wereld-houding die veel New Yorkers eigen is, maar de hoogst verbazende vraag van enkele New Yorkers of ik ‘the only brown person’ ben in Rotterdam geeft te denken.

Afkijkend van New York zou Rotterdam het volgende kunnen doen: een wekelijkse comedyserie over een groepje dertigers produceren woonachtig in het centrum van de stad, met een vaste hangplek nabij het Euromastpark (à la Friends). Verder kan een beroemde zangeres uit Rotterdam Zuid een album genaamd Roffa 5314 op de markt brengen (zonecode van Rotterdam-Zuid) om zo de trots van het stadsdeel te voeden en tegelijkertijd de stad bekend te maken (Jennifer Lopez met het album ‘On the 6’, metrolijn naar the Bronx).

Voorts kan de Maastoren op de Kop van Zuid (het hoogste gebouw van Nederland) het decor vormen van een comedy met een kind in de hoofdrol dat per ongeluk wordt vergeten (Home Alone) en kan er een film worden gemaakt over een prins uit de binnenlanden van Suriname die undercover als medewerker bij de McDrive op zoek gaat naar zijn droomprinses (Coming to America). Het is alleen wel zaak dat deze initiatieven wereldwijd uitgezonden worden. En precies op dat punt kan de diversiteit van de Rotterdamse bevolking met naar schatting meer dan 170 verschillende afkomsten prima worden benut.

Maar natuurlijk is Rotterdam inventief en eigenwijs genoeg om haar eigen creatieve draai te geven aan de citymarketing van de Big Apple. Haar slogan luidt niet voor niets: Rotterdam durft!

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Required fields are marked *.


background