permalink

0

Geschiedenisonderwijs

De vaderlandse geschiedenis lijkt de laatste tijd op een filmster. Om de zoveel tijd duikt er iets op uit haar verleden waar iedereen een verhitte mening over heeft. Het meest recente hot item is de inventarisatie van een zwarte canon door Chris van der Heijden in de Groene Amsterdammer. Maar wat betekent een gebrekkig historisch besef eigenlijk voor de dagelijkse realiteit van onze samenleving?

Een paar voorbeelden ter illustratie. ‘Wat kun je goed Nederlands spreken, zeg!’ is een uitspraak die Surinaams-Nederlandse jongeren nog geregeld te horen krijgen, ook al is de voertaal van Suriname nog altijd Nederlands. En op de vraag waar kom je ‘echt’ vandaan moeten Hindoestaans-Nederlandse jongeren altijd even diep ademhalen, want die moeten uitleggen dat zijzelf hier geboren zijn, hun ouders in Suriname en hun voorouders in India.

Het wonderlijke is dat we in dit land onze medeburgers vaak niet goed kunnen plaatsen, al wonen ze hier al een paar generaties. Er bestaan aparte universitaire (deel)studies om meer te weten over de rol van Nederland in Suriname, Nederlands-Indië, de Antillen, Zuid-Afrika, Sri Lanka, net als de meer recente geschiedenis over de komst van de gastarbeiders. Maar je kunt je afvragen of dit geen standaardonderdeel dient te zijn van het onderwijs op basis- en middelbare scholen. De simpele vraag: in welke landen heeft Nederland een rol gespeeld in de geschiedenis, en wat heeft dit voor gevolgen gehad voor de samenstelling van de bevolking, zouden leerlingen moeten kunnen beantwoorden na de middelbare school.

Het gaat ook niet om zwarte of witte geschiedenis, om fout of goed, om slachtoffer zijn of racist. Het gaat allereerst om kennisvergaring, kennisverbreding. Met behulp van de geschiedenis de wereld om ons heen beter kunnen snappen en plaatsen. Dat we leren nuances aan te brengen. Dat door meer kennis van verschillende historische referentiekaders wederzijds begrip voor elkaar wordt gestimuleerd. Maar om dit goed te kunnen doen, is het nodig om kennis te hebben van de hele Nederlandse geschiedenis, in al haar facetten. Het gaat erom dat die veelheid aan stemmen wordt gehoord. Niet alleen omdat zo recht wordt gedaan aan die meerstemmigheid, maar ook omdat we dan beseffen dat de samenleving uit vroeger tijden eigenlijk net zo ingewikkeld was als onze samenleving nu.

De geschiedenis die ons wordt onderwezen, moet kort gezegd compleet zijn en ons doen beseffen dat er sprake was van zwart, wit en grijs, maar ook alle andere mogelijke kleursoorten. Het jaar 2013 kan hierin een rol spelen. Er vindt in dat jaar namelijk een vierdubbele herdenking plaats: honderd jaar bestaan van het Vredespaleis (28 augustus), 140 jaar Hindoestaanse immigratie (5 juni), 150 jaar afschaffing slavernij (1 juli) en tweehonderd jaar Koninkrijk der Nederlanden (30 november). Een perfecte aanleiding om verschillende geschiedenisstromen en ‘onverenigbare stemmen’ met elkaar te verbinden en te behandelen als wat ze zijn: allemaal een stukje van onze vaderlandse geschiedenis.

De Groene Amsterdammer 

 

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Required fields are marked *.


background