permalink

0

Column: Schending van vrouwenrechten moet iedereen zich aantrekken

Shantie Si_DSC9735ngh schrijft vanaf maart ’15 ook columns voor Nieuw W!J. Hierbij de tekst van de eerste bijdrage:

“De grootsheid van een beschaving kan alleen worden afgemeten aan de status van haar vrouwen.” Zo luidt de slogan van Lajja, een kritische Bollywoodfilm over de positie van vrouwen in India uit 2001. Prikkelend en scherp brengt het tot uiting hoe het gesteld is met de positie van vrouwen wereldwijd. Een soortgelijke zin met ‘de status van mannen’ krijgt een hele andere lading. Ik heb daarna nog vaak aan de slogan gedacht. Na de brute groepsverkrachting van de 23-jarige Indiase studente Jyoti Singh Pandey in december 2012. En onlangs nog, toen bekend werd dat de 25-jarige Yasmeen Dad jarenlang leed onder gedwongen isolement en slavernij in mijn eigen stad Rotterdam.  

Yasmeen Dad werd na haar vermissing dood gevonden in Drenthe. Mede dankzij de inzet van activiste Shirin Musa van Femmes for Freedom weten we dat Yasmeens omgeving wist dat het slachtoffer slecht werd behandeld door de schoonfamilie. Toch greep niemand in. Ook de politie hielp haar niet verder. De moskee weigerde haar naam om te roepen tijdens haar vermissing.

Ik dacht aan de slogan na het nieuws over Özgecan Aslan uit Turkije. De 20-jarige studente stierf toen ze zich verzette tegen een verkrachting. Aslan vocht, maar de daders hebben haar verkracht, vermoord en daarna verbrand.

Ik dacht eraan na het nieuws over een 22-jarige studente die in een voorstad in Parijs voor de ogen van treinreizigers werd verkracht, zonder dat iemand ingreep (Spits, 16-2-‘15).

Ik dacht eraan bij het zien van enkele campagnefilmpjes die in India zijn gemaakt sinds Jyoti Singh Pandey. Filmpjes met vergezichten, over een andere veel mooiere versie van deze wereld. Bijvoorbeeld Going home van Vikas Bahl, waarin een jonge vrouw autopech krijgt op een verlaten weg in de nacht en vervolgens netjes wordt thuis gebracht door een groep mannen met de auto. Het opmerkelijkste is het totale gebrek aan angst bij de jonge vrouw, vol vertrouwen stapt ze in de auto. Het eindigt met de tekst ‘can we give her the world that she thinks exist?’

Ik dacht ook aan de slogan toen ik las over de stille tocht voor Yasmeen Dad een paar weken geleden. Ongeveer 200 Pakistaanse Nederlanders gingen de straat op. Vrouwen, mannen en kinderen. Ze liepen naar het oude huis van Yasmeen waar waxinelichtjes en bloemen werden neergelegd.

Hoe lang zouden we op aarde lopen als we stil zouden staan bij alle verkrachte, mishandelde, misbruikte, onderdrukte en vermoorde vrouwen die het nieuws niet halen?

Jyoti Singh Pandey, Özgecan Aslan, Yasmeen Dad, de Franse studente. Allemaal vrouwen begin twintig in de bloei van hun leven. Allemaal werden zij genadeloos in de steek gelaten.

Hoe lang duurt het voordat we massaal in actie komen? The ugly truth: geweld tegen vrouwen komt op veel te grote schaal voor en we weten het. Te vaak kiezen we ervoor simpelweg niks te doen (Yasmeen), kiezen we ervoor dit te negeren, weg te kijken omdat dat makkelijker is (Franse studente in de trein). Of erger, we reageren gelaten omdat geweld tegen vrouwen er ‘gewoon bij hoort’.

Een variant op de slogan kan als volgt luiden: “De grootsheid van een beschaving kan worden afgemeten aan de mate waarin de bevolking zich het lot van vrouwen echt aantrekt.”

Deze column verscheen op 10-3-2015 op Nieuwwij

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Required fields are marked *.


background